Wywiady Krzysztof Cugowsk
| Krzysztof Cugowsk |
|
Krzysztof Cugowski opowiada o swojej solowej płycie "Integralnie". Skąd pomysł na taką płytę? Przymierzałem się do niej od wielu lat, ale dopiero teraz znalazłem czas na nagranie i wykonawczo jakby dojrzałem do zmierzenia się z niektórymi kompozycjami. Musiałem też wreszcie dokonać wyboru piosenek, bo mogłem zamieścić nie więcej niż dwanaście. Dlatego nie ma paru rzeczy, które bardzo bym chciał, żeby były - Hendriksa czy Cockera. Rozumiem, że tę płytę zrobiłeś bardziej z potrzeby serca niż z chęci zarobku. O tak. Zaśpiewałem piosenki głównie z czasów mojej młodości, które dla mnie znaczyły i nadal znaczą wiele. Tą płytą zrobiłem sobie prezent, choć oczywiście, byłbym niezmiernie szczęśliwy, gdyby jakoś się sprzedała i nie musiałbym ją rozdawać przyjaciołom. Ale znam polski rynek, toteż nie mam specjalnych złudzeń... Dlaczego? �piewasz przeboje Dżemu i Grechuty, Deep Purple i Janis Joplin, Niemena i Demarczyk. Repertuar jest tak mocny jak twój głos... Repertuar jest mocny, ale dla staruchów. A Budka nie gra dla starszej publiczności? I osiąga sukcesy. To nie do wiary, ale na Budkę przychodzą też zupełne dzieci. Który z utworów z "Integralnie" okazał się "w praniu" najtrudniejszy, a z którym poszło ci łatwiej, niż myślałeś? Bardzo obawiałem się "It's A Man's Man's World" Jamesa Browna, a także "Sitting On The Dock Of The Bay" Otisa Reddinga - ale obawy były niepotrzebne. W każdym razie poszło dość łatwo. Dla odmiany bardzo męczyłem się z "Miłość jest jak niedziela" Ewy Bem, bo oryginał jest po prostu daleko od rocka, od rhythm and bluesa. Aranżację tych utworów oddałeś Wojciechowi Karolakowi. Nie chciałeś samemu się nią pobawić? Nie. Ja staram się nie zabierać za rzeczy, na których nie bardzo się znam. Ustaliłem z Wojtkiem tylko ramy płyty - to, że ma ona być w stylu rhythm and bluesa. Wojtek miał całkowicie wolną rękę, choć oczywiście, zgłaszałem swoje uwagi. Zresztą atmosfera nagrań była niemal sielska, nikt się nie naprężał. Mógłbyś wytłumaczyć tytuł "Integralnie"? Nie bardzo go rozumiem... Chodzi o zintegrowanie niekiedy odmiennych stylistycznie utworów w jedną całość, jedną "bułę". Czy "Integralnie" to ta płyta solowa spośród już czterech, z której jesteś najbardziej zadowolony? Myślę, że tak. Jeszcze cenią sobie "Podwójną twarz", ale ona nie jest najlepsza technicznie. Jak ty reagujesz na utwory Budki Suflera nagrywane przez innych wykonawców? Niezależnie od efektu, zawsze słucham ich z dużą ciekawością. A te nowe wersje stanowią dowód, że piosenki Budki Suflera żyją wśród ludzi. Żałuję tylko, iż w Polsce specjalnie nie ma tradycji nagrywania tzw. coverów. U nas panuje przekonanie, że muzyka musi być moja, tekst szwagra, a płytę wyda sąsiad Franek. Na "Integralnie" gra na gitarze twój syn Wojtek, a drugi syn też zajmuje się muzyką. Jak do tego podchodzisz? Zrażasz ich czy raczej zachęcasz? Ani nie zrażam, ani nie zachęcam. Choć jestem zadowolony. Natomiast oni nie zdają sobie sprawy, jak to jest trudny zawód, jakie są jego realia, ile zależy od szczęścia, że nie ma żadnych gwarancji, iż się uda. I właśnie to wszystko staram się obu uświadomić. A swoją drogą Wojtek jest naprawdę dobrym gitarzystą. A propos szczęścia - ty chyba jesteś naprawdę szczęśliwy. Trwa świetna passa Budki, robisz sobie (choć nie tylko sobie) takie prezenty, jak "Integralnie", masz pieniądze, no i dochodzi rodzina - żona i najmłodszy syn. Bajka! Może nie bajka - bo dobrego nigdy nie za dużo, ale masz rację - jestem absolutnie zadowolony z tego, co mnie spotkało, co osiągnąłem. Wprawdzie droga do osiągnięcia tego wszystkiego była niekiedy kręta i najeżona rafami. Ale dlatego finał ma tym bardziej słodki smak. Jan Skaradzińsk |
