Biografie Blur
| Blur |
|
Obecny Blur narodził się w 1989 roku, kiedy to zespół podpisał kontrakt z Food/EMI. Dzięki niezwykłej odporności muzyków, zespołowi udało się przetrwać narastające wokół nich kontrowersje. Debiutancka płyta "Leisure" zapowiadała narodziny pełnego inwencji twórczej, charakternego zespołu, który zabawiał się popem z iście art-punkową ekscentrycznością, tym samym Blur dokonał prawdziwej rewolucji brzmienia brytyjskiego popu. Jak w każdej rewolucji, również i tym razem nie obeszło się bez ofiar. Rok 1992 miał być wielkim krokiem naprzód, ale złe zarządzanie doprowadziło zespół na skraj bankructwa, zaś tournee po Stanach, które miało podreperować budżet grupy, zakończyło się ogólną frustracją, pijaństwem i skakaniem sobie do gardła. Nieprzypadkowo więc najsmutniejsza piosenka na przejmującej płycie zespołu "13" (1999) nosi tytuł "1992". Wybawieniem stała się dla Blur tradycyjnie już muzyka. Ich druga płyta - "Modern Life Is Rubbish", znów forsowała przekonanie, że właśnie typowo brytyjski rock może być fajny, a kiedy 25 kwietnia 1994 roku ukazał się trzeci album - legendarny "Parklife", cała Wielka Brytania była już podobnego zdania. Blur był wówczas najlepszym brytyjskim zespołem, zarówno pod względem sprzedanych płyt, jak i ogromnego wpływu na całą kulturę. Na "The Great Escape" (1995) zespół udoskonalił jeszcze brzmienie i całą filozofię kryjącą się za tym, co prasa nazwała Britpopem. Jednak muzycy nie czuli się zbyt pewnie w roli gwiazd popu i kierowani naturalną przekorą postanowili iść ostro do przodu. Na ich płycie z 1997 znalazł się nawet utwór właśnie pod tytułem "Movin' On" (Ruszając dalej), który rzeczywiście był zwrotem o 180 stopni: hałaśliwy, ostry, zupełnie nieangielski. Jak donosi Dave Rowntree, dziennikarze w Izraelu oskarżyli Blur o uśmiercenie Britpopu. Z kolei odpornym dotąd na uroki zespołu Amerykanom tak przypadł do gustu "Song 2", że chcieli wykorzystać utwór jako swego rodzaju "ścieżkę dźwiękową" podczas premiery nowego Stealth bombera. Blur odmówił. W 1999 zespół nagrał płytę "13", która była jeszcze bardziej radykalną wyprawą w krainę dźwięków, inspirowaną przez mroźne pejzaże Islandii (wówczas drugi dom Albarna), a także przez rozpad jego związku z wokalistką Elastiki - Justine Frischmann. Blur rozstał się ze Stephenem Streetem, który był ich współproducentem od "There's No Other Way". Na jego miejsce przyszedł William Orbit, który zarządził trwający po dziś dzień rozejm między punkpopem i chwytliwymi nowymi technologiami. Blur anno domini 2003 to w dwóch trzecich abstynenci, w jednej trzeciej ojcowie, w trzech trzecich zaś dojrzali muzycy. |
